រឿងស្រមោលរាត្រីស្នេហ៍

 [...]លុះទិញរបស់ប្រើប្រាស់បានសព្វគ្រប់ហើយ យុវកម្លោះយើងក៏បានត្រឡប់មកបន្ទប់សំណាក់ដែលបានជួលវិញ។ យុវកម្លោះយើងបានដោះខោអាវរបស់នារីម្នាក់នោះចេញ រួចយកកន្សែងសើមមកជូតសម្អាតរាងកាយរបស់នាងចេញឲ្យស្អាត ព្រោះថាខ្លួនរបស់នាងប្រឡាក់សុទ្ធតែក្អែលនិងញើសណាមួយខ្លូនរបស់នាងឡើងកម្ដៅយ៉ាងខ្លាំង ប្រសិនបើយកទែរម៉ូម៉ែត្រមកវាស់កម្ដៅអាចដល់៣៨ °C(អង្សាស៊ែលស្សុស °C)ផងក៏មិនដឹង ជូតសម្អាតដងខ្លួននាងរួចរាល់ស្រេចបាច់ហើយនោះ យុវកម្លោះយើងក៏បានផ្លាស់សម្លៀកថ្មីឲ្យនាងវិញ។ យុវកម្លោះយើងក្រឡេកមើលនាឡិការដែលពាក់ជាប់និងកដៃរបស់ខ្លួន ទ្រនិចនាឡិការបានចង្អុលដល់ម៉ោង៣ព្រឹកល្មម ដោយមិនអាចនិងចូលដំណេកបាន យុវកម្លោះយើងក៏ទាញសៀវភៅប្រលោមលោករបស់ខ្លួនមកអានជាបន្ដទៀត។
+++ព្រឹកព្រលឹមរស្មីជីវិត+++
ពន្លឺព្រះទិនករបានបាចពន្លឺចូលមកតាមមាត់បង្អួចមកចំនិងភក្ត្រារបស់នារីម្នាក់ដែលសន្លប់បាត់ស្មារតីនោះឲ្យភ្ញាក់ពីដំណេក។ កាលបើនាងដឹងខ្លួនហើយ នាងខំសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់ដែលនៅជុំវិញខ្លួនរួចនិយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯងក្នុងចិត្ត។
"ហ្អេ៎! តើខ្ញុំកំពុងតែនៅឯណាអញ្ចេះ? ខ្ញុំស្លាប់ហើយឬ? បានជាខ្ញុំមកដល់ទីនេះ ចុះខោអាវថ្មីនេះបានមកពីណាបានជាមកនៅលើខ្លួនខ្ញុំយ៉ាងអញ្ចឹង។ ដូចជាមិនត្រូវទេ ខ្ញុំចាំបានថាកាលពីយប់មិញខ្ញុំដូចជាបានដើរប៉ះជាមួយនិងបុរសម្នាក់ ប៉ុន្ដែក្រោយមកក៏សន្លប់..."
កំពុងតែស្រយ៉ង់គិតម្នាក់ឯងស្រាប់តែសម្លេងគោះទ្វារបានបន្លឺឡើង សម្លេងមនុស្សប្រុសម្នាក់បានបន្លឺពីក្រោយ។
"ក្រោកហើយឬនៅអ្នកនាង! ជួយបើកទ្វារបន្ទប់ឲ្យខ្ញុំបន្ដិចបានឬទេ?"
"ចាស៎! ចាំបន្ដិច។"

នាងនិយាយតប រួចក៏ក្រោកដើរសម្ដៅទៅរកទ្វារដើម្បីបើកទ្វារឲ្យម្ចាស់សម្លេង ទាំងខ្លួនមិនបានដឹងទាល់តែសោះថាមនុស្សប្រុសដែលជាម្ចាស់សម្លេងហៅខ្លួនជានរណា។ ពេលបើកទ្វាររួចមក នាងក៏បានប្រទះជាមួយបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់សមសួនបន្ដិចដែរ ដោយមានពាក់វ៉ែនតាជាមួយផង។ បុរសម្នាក់នោះបានសួរទៅកាន់នាង។
"ភ្ញាក់យូរហើយឬនៅអ្នកនាង?"
ដោយភ្លឹកនិងការសម្លឹងមើលយុវកម្លោះរបស់យើង នាងមិនបានតបសម្ដីមកកាន់យុវកម្លោះយើងវិញនោះទេ។ ដោយឃើញអាការបែបនេះ យុវកម្លោះយើងក៏បាននិយាយពញ្ញាក់ស្មារតីរបៀបលេងសើច។
"យ៉ាងម៉េចហើយ! មិនគិតឃ្លានចង់ញ៉ាំអ្វីបន្ដិចទេឬ? មើលទៅទឹកមុខដូចជាស្លេកស្លាំងអត់បានញ៉ាំបាយប៉ុន្មានថ្ងៃហើយ។"
គ្រាន់តែលឺសម្ដីយុវកម្លោះប៉ុណ្ណេះ ធ្វើឲ្យយុវតីយើងភ្ញាក់បន្ដិចដែរ ហើយក៏ដូចជាអៀននិងយុវកម្លោះយើងយ៉ាងខ្លាំងបន្ដិចដែរ។ រួចនាងក៏តបមកកាន់យុវកម្លោះយើងវិញ។
"អរគុណលោកខ្លាំងណាស់ដែលលោកបានជួយយកអសារនាងខ្ញុំ។"
"បាទមិនអីទេ។ ឆាប់ញ៉ាំបបរដែលខ្ញុំទិញឲ្យនេះសិនទៅចាំនិយាយទៀត។ ហើយប្រញ៉ាប់ញ៉ាំថ្នាំនេះផង។"
យុវកម្លោះយើងនិយាយបណ្ដើរហុចថង់ថ្នាំមួយកូនស្បោងបណ្ដើរ។ ពេលនិយាយចប់ យុវកម្លោះយើងរៀបតែនិងដើរចេញពីបន្ទប់ជួលហើយ មាណវីក៏បានស្រែកសួរ។
"តើលោកអញ្ជើញទៅណាដែរ? ឬក៏លោកចង់ទុកខ្ញុំឲ្យនៅទីនេះ?"
"នេះអ្នកនាងមិនគិតឲ្យខ្ញុំងូតទឹកផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ទេឬ?"
"តើលោកអញ្ជើញទៅយូរដែរឬទេ? តើផ្ទះរបស់លោកនៅឯណាដែរ? ហេតុអ្វីក៏លោកមិនទទួលខ្ញុំទៅនៅផ្ទះរបស់លោក?"
#សូមរង់ចាំអានភាគបន្ដ